ସର୍ବ ମଙ୍ଗଳା ସ୍ତୁତି

ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟ ନାଶକରି ରଖିଲ ଧରଣୀ ।

ଦେବତାଙ୍କୁ ରଖିଣ ଯେ ଭକ୍ଷିଲ ଅସୁର ।

ଭକ୍ଷକ ଭକ୍ଷିଣୀ ନାମ ଅଟେ ଯେ ତୁମ୍ଭର ।

ସ୍ଥାବର ଜଙ୍ଗମ କୀଟ ଆଦି ଚାରିଖାନୀ ।

ତୁମ୍ଭର ଅଙ୍ଗରୁ ଜାତ ହେଲେ ରୂପ ଘେନି ।

ତେଣୁକରି ତୋର ନାମ ଅଟଇ ଅରୂପା ।

ପାଇଲୁ ପରମ ଗତି ଜପିଣ ଅଜପା ।

ପ୍ରଥମରେ ଦୁର୍ଗାଦେବୀ ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଉମା ।

ଅନନ୍ତ ନାମ ତୋହର ଅପାର ମହିମା ।

ସନ୍ଥଜନମାନଙ୍କୁ ଯେ ତୋହର ସଦୟେ ।

ଯେସନେ ବାଲୁତ ପୁତ୍ର ଗର୍ଭେ ଧରି ମାଏ ।

ତୃତୀୟେ କାତ୍ୟାୟନୀ ଚତୁର୍ଥେ ନାରାୟଣୀ ।

ପଞ୍ଚମେ ହୋଇଲୁ ମାଗେ ଶିବର ଘରଣୀ ।

ଷଷ୍ଠରେ କୌମାରୀ ନାମ ସପ୍ତମେ କାଳିକା ।

ଅଷ୍ଟମରେ ଜୟଚଣ୍ତୀ ନବମେ ଅମ୍ୱିକା ।

ଦଶମେ ବ୍ରହ୍ମାୟଣୀ ଏକାଦଶରେ ପାର୍ବତୀ ।

ଦ୍ୱାଦଶରେ ଯୋଗ୍ନି ତ୍ରୟୋଦଶେ ଭଗବତୀ ।

ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶେ ତ୍ରିପୁରା ପଞ୍ଚଦଶରେ ମଙ୍ଗଳା ।

ଷୋଡ଼ଶେ କୁମାରୀ ତୁ ସ୍ୱରୂପେ ଅବଳା ।

ସତ୍ୟ ସପ୍ତଦଶ ଅଷ୍ଟଦଶରେ ବଗଳା ।

ସହସ୍ରେତ ନାମ ଅଟେ ତୋର ମହାମୟୀ ।

ଦେବଗଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ ଥିଲେ ପରା ଦେଇ ।

ଏଥିଅନ୍ତେ ସ୍ତୁତି ଯେ କରନ୍ତି ରାମରାୟ ।

ଜୟ ତୁ ଦୁର୍ଗା ମାଗୋ ଅନାଦି ଶୁଭକାୟ ।

ନମସ୍ତେ କାତ୍ୟାୟନୀ ଅନାଦି ମାହେଶ୍ୱରୀ ।

ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମହିଷାସୁର ଦର୍ପହାରି ।

କାଳି ଯେ କରାଳି ମାଗେ ଅଟୁ ବିକରାଳ ।

ଶିରରେ ସିନ୍ଦୂର ମାଗୋ କୈଳାସ ମଣ୍ତଣୀ ।

ବିନ୍ଧ୍ୟଗିରି ବାସିନୀ ଦୂରିତ ନିବାରଣୀ ।

ଅନନ୍ତ କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ତେ ଅସୁର ମାଇଲୁ ।

ଚଉଦ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ତେ ମହାମାୟୀ ବୋଲାଇଲୁ ।

ସୁରାପାନରେ ଯେ ତୁମ୍ଭେ ହୋଇ ମତିଭୋଳ ।

ରଣରଙ୍କ ସ୍ଥଳେ ମାଗୋ କ୍ରିଡ଼ା ଗତି ତୋର ।

ଅଯୋଧ୍ୟା ରାଜନ ଦଶରଥ ନରପତି ।

ତାହାର ତନୟ ମୁଁ ଗୋ ଦାଶରଥି ।

ରାଜ୍ୟ ତେଜି ମୁହିଁ ମାଗେ ହୋଇ ବନବାସୀ ।

ବଇଦେହୀ ହଇରାଣ ହୋଇଲି ଝିଙ୍ଗାସୀ ।

ସାଗରକୁ ବାନ୍ଧିଲି ମୁଁ ରକ୍ଷବଳ ଘେନି ।

ସୁବଳୟାରେ ରହିଲି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲଙ୍କା ଜିଣି ।

କିସ୍କିନ୍ଦ୍ୟା ରାଜନ ଯେ ମୋହର ଦୁଃଖ ଦେଖି ।

ରକ୍ଷବଳ ଘେନି ମାଗେ ସାହା ହେଲେ ଆସି ।

ନାଗଫାଶ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଅଛି ମୁହିଁ ।

ଏଥି ତ୍ରାହିକରି ମୋତେ ଦେବୀ ମହାମାୟୀ ।

ଦେବତାମାନେ ଖଟନ୍ତି ଯାର ଭୃତ୍ୟପଣେ ।

ମୁଁ କିସ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ବଳବୀର୍ଯ୍ୟ ହୀନେ ।

ନର ବାନରକୁ ମାଗେ ସୁମରଣା ଯେ କରଇ ଶଚୀପତି ।

ସ୍ୱର୍ଗପୁର ସମ୍ପଦେ ଗୋ ସୁଖେ ବିଳସନ୍ତି ।

ତୋତେ ସୁମରଣା ମାଗେ କରନ୍ତି କୁବେର ।

ଧନପତି ପଣେ ମାଗୋ ବିଖ୍ୟାତ ସଂସାର ।

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପୁରେ ମାଗେ ନାମ ସରସ୍ୱତୀ ।

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଘରେ ମାଗେ ବୋଲାଉ ପାର୍ବତୀ ।

ଏକହସ୍ତେ ଖର୍ପରା ମା’ ଅନ୍ୟ ହସ୍ତେ ଖଣ୍ତା ।

ଅନ୍ତର୍ଗଳ ତେଜ ମାଗୋ ସିଦ୍ଧି ପରଚଣ୍ତା ।

ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ତୋର ଭୂଷଣ ଶରୀର ।

ବାହୁରେ ତାଡ଼ ତୋହର ଚରଣେ ନୂପୁର ।

ଏମନ୍ତ ଦିବ୍ୟରୂପକୁ ଧରିଣ ଗିରିଜା ।

ବିଷ୍ଣୁରୂପେ ମୋହିଲୁ ସମସ୍ତ ଜନପ୍ରଜା ।

ସଙ୍କଟ ତାରିଣୀ ମାତା ଉଦ୍ଧାରିଣ ମୋତେ ।

ବିପତ୍ତି କାଳରେ ମାତ ଡାକୁଅଛି ତୋତେ ।

ଅଗମ୍ୟଗଡ଼ର ନାମ ଜଗତେ ବିଖ୍ୟାତ ।

ଅମର ବର ପାଇଛି ବିଶ୍ରବାର ସୁତ ।

ଅଠର ଗଣ୍ତା କୁମର ତେରଶହ ନାତି ।

ପାଞ୍ଚଶତ କୋଟିବଳ ଅସଂଖ୍ୟ ଅଟନ୍ତି ।

ଚଉଦ ଭୁବନ ମଧ୍ୟେ ଅଟେ ନୃପବର ।

କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପରେ ବୀରବର ।

ନର ଯେ ବାନର ମାଗୋ ତାର ଭକ୍ଷପାନ ।

କି ବୁଦ୍ଧି କରିବ ମାଗେ ବଳବୁଦ୍ଧିହୀନ ।

ଏମନ୍ତ ଅନେକ ସ୍ତୁତି କଲେ ଦାଶରଥି ।

ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଲେ ତାଙ୍କୁ ମା ଦୁର୍ଗା ପାର୍ବତୀ ।

ଶ୍ରୀ ରାମ ସମୀପରେ ବିଜେକଲେ ଯାଇ ।

ସିଂହର ପୃଷ୍ଠରେ ଚଢ଼ି ଡମ୍ୱରୁ ବଜାଇ ।

କିମ୍ପାଇଁରେ ବାଳବସ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତାକଲୁ ମୋତେ ।

କିବା ତୋର ଅଭିଳାଷ କୁହ ମୋ ଅଗ୍ରେତେ ।

ଚେତିଣ ଶ୍ରୀ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାଣୀ ।

ଶୁଣିଛ ଗୋ ମାତ ହିମବନ୍ତ ଦୁଲଣୀ ।

ଜଗତରେ ମୋର ଦୁଃଖ କଳନା ନ ଯାଇ ।

ମୋହଠାରୁ ଦୁଃଖୀ ମାଗୋ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ ।

ରାଜପୁତ୍ର ହୋଇ ମାଗୋ ବନବାସ କଲି ।

କନ୍ଦମୂଳ ଫଳେ ମୁହଁ ଉଦର ପୋଷିଲି ।

ତୀରଣ ଶଯ୍ୟାରେ ମୁହଁ କାଟୁଅଛି ଦିନ ।

ପୁଣି ହିଁ ବିଧାତା ଆଣି ଦେଲା ଏ କଷଣ ।

ଅରଣ୍ୟେ ଶୁଣିଲି ମାଗୋ ପିତା ଗଲେ ନାଶ ।

ନିକ୍ଷତ୍ରୀ ହୋଇଲା ମୋର ଅଯୋଧ୍ୟା ପ୍ରଦେଶ ।

ଭରତ ରାଜ୍ୟରେ ମାଗୋ ନୃପତି ନୋହିଲା ।

ମୋତେ ଦେବ ବୋଲି ଭାବି ବନକୁ ଅଇଲା ।

ପିତା ସତ୍ୟ ପାଳି ମୁହିଁ ରାଜ୍ୟକୁ ନଗଲି ।

ଗୋଦାବରୀ ନଦୀତଟେ ବାସ କରିଥିଲି ।

ଏମନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ମୁହିଁ ବଞ୍ଚିଥିଲି ଦିନ ।

ସୁର୍ପଣଖାର ଆଦେଶ ପ୍ରବେଶି ରାବଣ ।

ମାୟାବୀ ଦୈତ୍ୟ କୁରଙ୍ଗୀ ରୂପକୁ ଦେଖାଇ ।

ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜଡ଼ିତ ତାର ହୋଇଥିଲା ଦେହୀ ।

ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ ସୀତା ବୋଲେ କୁରଙ୍ଗୀକୁ ଆଣ ।

ତତ୍‍କ୍ଷଣେ ଗଲି ମାଗୋ ଧରି ଧନୁର୍ବାଣ ।

ଏଣୁ ବାଣ ବିନ୍ଧନ୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଡାକ ଦେଲା ।

ଏକାକୀ ଦେଖି ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଯେ ନେଲା ।

ଜଟାୟୁ ଓ ହନୁମାନ ବାରତା ଯେ ଦେଲେ ।

ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତାନ୍ତମାନ ମୋତେ ସେ କହିଲେ ।

ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ନାମ ତାର ଅଟଇ କୁମର ।

ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ଦଶିଣ ଜିଣିଲା ବ୍ରଜଧର ।

ଦେବ ଦଳନ ରଥରେ ଚଢ଼ି ତିନିପୁର ।

ସେ ମୋତେ ପେଶିଲା ମାଗୋ ନାଗଫାଶ ଶର ।

ନାଗଙ୍କର ଜ୍ୱାଳା ମାଗୋ ସହି ନପାରିଲି ।

ତେଣୁ କରି ମୁହିଁ ମାଗୋ ତୋତେ ଆଶ୍ରା କଲି ।

ଏ ଘୋର ଦୁସ୍ତରୁ ମାଗୋ ପାରିକର ମୋତେ ।

ଏବେ ଗୋ ତୁମ୍ଭର ଯଶ ରହିବ ଜଗତେ ।

ଆତଙ୍କ ନାଶିନୀ ବାରେ ମୋତେ ଦୟାକର ।

ଏହି ବର ଆଜ୍ଞା ହେଉ ଶ୍ରୀମୁଖେ ତୁମ୍ଭର ।

ରାବଣକୁ ମାରିଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଘେନି ଯିବି ।

ଅଯୋଧ୍ୟା ରାଜ୍ୟରେ ଯାଇ ଅଭିଷେକ ହେବି ।

ଏହାଶୁଣି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଲେ ମହାମାୟୀ ।

ଅସ୍ତୁ ବୋଲି ମହାମାୟୀ ରାମେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ।

ଗରୁଡ଼ ଗମନ୍ତେ ନାଗମାନେ ପଳାଇଲେ ।

ଶ୍ରୀରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବେନି ବନ୍ଧନୁ ଫିଟିଲେ ।

ତୁମ୍ଭର ଚରଣେ ମାଗେ ଥାଉ ମୋର ଚିତ୍ତ ।

କହେ ଦୀନ ବଳରାମ ଭକ୍ତି ଆଦିମାତ ।

ଲଲାଟରେ ଚିତା ମାଗୋ ସିନ୍ଦୂରରେ ମଣ୍ଡି ।

ଚରଣେ କୁଣ୍ଡଳ ମାଗୋ ନାସେ ଗଜ ମୋତି ।

ହସ୍ତରେ ଶୋଭଇ ଖଡ଼୍‍ଗ ଖର୍ପର ଯେ କାତି ।

ରଙ୍ଗପୃଷ୍ଠେ ମାଳା ମାଗୋ ଗଳାରେ ଶୋଭିତ ।

ଆକାଶରେ ଡମ୍ବରୁ ବଜାଇ ଅପ୍ରମିତ ।

ତୋହର ସେବାରେ ଥାନ୍ତି ଚଉଷଠି ଯୋଗ୍ନି ।

ତୁହି ଶିବା ତୁହି ଦୁର୍ଗା କାତ୍ୟାୟିନୀ ।

ଆଦିଶକ୍ତି ମାଗୋ ତୁହି ନାମ ତୋ ପାର୍ବତୀ ।

ଅର୍ଦ୍ଧଅଙ୍ଗେ ହେଉ ମାତ ଶିବଙ୍କୁ ବିଭୂତି ।

ଦୁର୍ଗାରୂପେ ଜାତ ମାଗୋ ହୋଇ ମହାମାୟୀ ।

କୋଟି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସୈନ୍ୟହସ୍ତ କଲୁ ତୁହି ।

ରକ୍ତବୀର୍ଯ୍ୟ ମହିଷା ଗୋ ଯମଘଣ୍ଟ ମୂଳେ ।

ଏହାକୁ ନାଶିଲୁ ମାଗୋ ପୃଥିବୀର ଛଳେ ।

ଖଚର ଭୂଚର ମାଗୋ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନାରୀ ।

ସ୍ଵର୍ଗକୁ ରଖିଲୁ ଦେବ ଅରି ନାଶକରି ।

ନବକୋଟି କାତ୍ୟାୟିନୀ ତୁହି କଲୁ ଜାତ ।

ମହିଷାସୁରକୁ ମାଗୋ କରିଲୁ ନିପାତ ।

ରୁଦ୍ରାଣୀ ଅଟୁ ତୁହି ମାଗୋ ତୁହି ରୁଦ୍ରମୁଖୀ ।

ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ମାଗୋ ତୁହି ସର୍ବସାକ୍ଷୀ ।

ଜଗତ ତାରିଣୀ ମାଗୋ ନମୋ ନାରାୟଣୀ ।

ନିର୍ଜନ ବନେ ତୋ ନାମ ପତ୍ର ସଉରୁଣୀ ।

ଗଗନ ମାର୍ଗରେ ମାଗୋ ବିଳାସ ତୋହରି ।

ସର୍ବ ଦେବଙ୍କର ମାତ ବିଘ୍ନନାଶକାରୀ ।

ତେଣୁକରି ତୋତେ ମାତ ସୁମରଣା କଲି ।

ଏ ବିପଦୁ ମାତ ରକ୍ଷା କରିବୁ ତୁ ବୋଲି ।

ଇଚ୍ଛା ସୁଖେ ମାଗୋ ତୁହି କରୁ ଯେ ଭ୍ରମଣ ।

ତେଣୁ ଇଚ୍ଛାବସନ୍ତ ତୋ ନାମ ହେଲା ପୁଣ ।

ଉଚ୍ଚନୀଚ ଜାତି ମାଗୋ ସମାନ ତୋହର ।

ପଶୁପକ୍ଷୀ କୀଟ ବୃକ୍ଷଲତା ମାନବର ।

ଇଚ୍ଛାସୁଖେ ନାନାରୂପେ ହେଲୁ ଅବତାର ।

ସ୍ଵୟଂ ଦରଶନ ମିଳେ କଳିଯୁଗେ ତୋର ।

ରକ୍ଷାକର ମାଗୋ ତୁହି ଘୋଡ଼ାଇ ପଣତ ।

କୃପାକରି ମୋ ଦୟିନୀ ଘେନ ଆଦିମାତ ।

ଭାସିଗଲି ଦୟାବହି ରଖ ମାଗୋ ତୁହି ।

ମଝି ସମୁଦ୍ରରେ ମାଗୋ ମୋ ଭେଳା ବୁଡ଼ଇ ।

ଜୟ ଜୟ ଭବାନୀ ଗୋ ଦୟାକର ମୋତେ ।

କରଇ ପ୍ରାର୍ଥନା ମୁହିଁ ତୁମ୍ଭ ପାଦଗତେ ।

ଜୟ ଜୟ ଭବାନୀ ଗୋ ଆତଙ୍କ ନାଶିନୀ ।

ଜୟ ଜୟ ଦୁର୍ଗା ମାଗୋ ଦୁର୍ଗତୀ ଖଣ୍ଡିନୀ ।

ଜୟ ଜୟ ଭବାନୀ ଗୋ ସର୍ବଦେବ ମାତ ।

ମହିଷାସୁରକୁ ମାରି ରଖିଲୁ ଜଗତ ।

ଜୟ ଜୟ ଦୁର୍ଗାରୂପେ ପଞ୍ଚଧା ତୋହର ।

ନାନାରୂପେ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ହେଉ ଅବତାର ।

ତୁହି ପାର୍ବତୀ ଆବର ଅଟୁ ଆଦିମାତ ।

ମହୀଭାର ନିବାରଣେ ହୋଇଅଛୁ ଜାତ ।

ତୁହି ଜୟା ବିଜୟା ଗୋ ତୁ ଅଟୁ ମୃଡ଼ାନୀ ।

ସର୍ବାଣୀ ଶିବାନୀ ତୁହି ଭବାନୀ ରୁଦ୍ରାଣୀ ।

ଦେବମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଞ୍ଚକୋଟି ନାମ ।

ଉତ୍କଳ ଦେଶରେ ହରଚଣ୍ଡୀ ନାମ ଜାଣ ।

କୋଶଳ ଦେଶରେ ନାମ ଅଟଇ କୋଶଳା ।

କାକଟପୁରରେ ତୋର ନାମ ଯେ ମଙ୍ଗଳା ।

ଗୁଣ୍ଡୁକିରୀ ଦେଶରେ ତୋ ନାମ ଗୁଣ୍ଡୁକିରୀ ।

କଳିଙ୍ଗ ଦେଶରେ ମାଗୋ ନାମ ତୋ କୁଠାରୀ ।

ତାଳଚେରରେ ରହିଲୁ ନାମ ତୋ ହିଙ୍ଗୁଳା ।

କଖଡ଼ି ମହାଦେଶରେ ଅଟୁ ଯେ ହିଙ୍ଗୁଳା ।

ସମ୍ବଲପୁରରେ ନାମ ତୋର ସମଲାଇ ।

ଯାଜପୁରରେ ରହିଲୁ ବିରଜା ବୋଲାଇ ।

ବାଙ୍କୀରେ ରହିଲୁ ମାଗୋ ନାମ ତୋ ଚର୍ଚ୍ଚିକା ।

ଗଙ୍ଗାକୂଳେ ନାମ ତୋର ଅଟଇ କାଳିକା ।

ବାଣପୁରେ ରହିଲୁ ମା ନାମ ଭଗବତୀ ।

ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ତୋର ଗଉରୀ ନାମ ଖ୍ୟାତି ।

କଟକେ କଟକଚଣ୍ଡୀ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରେ ବିମଳା ।

ଝଙ୍କଡ଼େ ରହିଲୁ ମାଗୋ ବୋଲାଇ ଶାରଳା ।

ବଡ଼ମ୍ବାରେ ଭଟ୍ଟାରିକା ନାମ ଯେ ତୋହର ।

କୋଣାରକେ ହରଚଣ୍ଡୀ ନାମ ଅଟେ ତୋର ।

ସିଂହଳରେ ନାମ ତୋର ଅଟଇ ମୋହିନୀ ।

ମଣି ଦ୍ୱୀପେ ତୋର ନାମ ଅଟଇ ଭବାନୀ ।

ଲଙ୍କେଶ୍ଵରୀ ନାମ ତୋର ଅଟଇ ଲଙ୍କାରେ ।

ମାହେଶ୍ୱରୀ ନାମ ତୋର ଅଟେ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ।

ବସନ୍ତ ଉତ୍ସବେ ଇଚ୍ଛା ବଳିବାରୁ ତୋର ।

କାହିଁ କ୍ରୋଧ କାହିଁ ଶାନ୍ତି ବିଜୟା ସଂସାର ।

ତବ ଶୁଭ ଆଗମନେ ଅଧମ କୁଟୀରେ ।

କି ଦେଇ ପୂଜିବି ମୁହିଁ କି ଅଛି ମୋହରେ ।

ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଯେ ଭାବେ ତାକୁ ନପଡ଼େ ପ୍ରମାଦ ।

ସବୁ ତେଜ୍ୟାକରି ମାଗୋ ସେବେ ତବ ପାଦ ।

ତେଣୁକରି ତୋତେ ମାଗୋ ସୁମରିଲି ମୁହିଁ ।

ଏ ବିପଦୁ ରକ୍ଷାକର ସାହା ମୋତେ ହୋଇ ।

ତୁହି ମାତ ହୋଇ ଯେବେ କରିବୁ ଅନାଥ ।

ଶରଣ ରଖିବା ପାଇଁ କେ ହେବ ସମର୍ଥ ।

ମାର ଅବା ତାର ତୁହି ପଶିଲି ଶରଣ ।

ଅଧମ ରାମଚନ୍ଦ୍ରକୁ କର ମା କାରଣ ।

ପ୍ରଭାତୁ ଉଠିଣ ତୋ ମୁଖ ଚାହିଁଣ ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳେ ସଞ୍ଜ ଦେଇ ।

ଓଦା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ତୋ ପାଦେ ସେବିଲେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲଭିବା ପାଇଁ ।

ଚାରିପାଶେ ଚାରି ତପୀ ବସିଛନ୍ତି ମଧ୍ୟେ ବସେ ବସୁନ୍ଧରା ।

ଚାରିପାଶେ ଚାରି ଚାମର ଢାଳନ୍ତି ରୁକ୍ମିଣୀ ଲିପେ ଚଉଁରା ।

ସତ୍ୟଯୁଗେ ତୋର ସତ୍ୟବତୀ ନାମ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ମାଳତୀ ।

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ନାମ ଯେ ତ୍ରିପୁରା କଳିଯୁଗେ ବୃନ୍ଦାବତୀ ।

ତୁଳସୀର ମାଳ ତୁଳସୀର ଦଳ ତୂଳସୀ ଭୂଷଣ ହୋଇ ।

ତୁଳସୀ ମୂଳରେ ଲୟ ଲଗାଇଲେ ନୀଳଚକ୍ର ଦିଶୁଥାଇ ।

ମୂଳେ ତୋର ଗଙ୍ଗା ଡାଳେ ତୋର ବିଷ୍ଣୁ ପତ୍ରେ ଦେବତାଙ୍କ ବାସ ।

ତୋ ପତ୍ର ପଡ଼ିଲେ ମଣୋହି ହୁଅଇ କହଇ ଗୋଲକ ଦାସ ।